۱۵ سپتامبر ۲۰۲۶- بر اساس مطالعه‌ای که بر روی ۴۵۰ شرکت‌کننده انجام و در مجله  BMC Ophthalmologyمنتشر شده است، اندازه‌گیری منیزیم سرم در کنار HbA1c(هموگلوبین گلیکوزیله) ممکن است ارزیابی و تشخیص رتینوپاتی دیابتی (DR) را بهبود بخشد. یافته‌ها حاکی از آن است که هنگام ارزیابی خطر ابتلا به رتینوپاتی، سطح منیزیم می‌تواند اطلاعات تکمیلی فراتر از کنترل سطح قند خون به‌تنهایی ارائه دهد.

این مطالعه توسط یی‌کانگ وانگ از بخش چشم‌پزشکی بیمارستان وابسته اول دانشکده پزشکی جیانگ‌شی در دانشگاه نان‌چانگ چین و همکارانش انجام شد. محققان رابطه بین سطح منیزیم سرم و رتینوپاتی دیابتی را بررسی کردند و همزمان غلظت منیزیم را در یک مدل موشی مبتلا به این بیماری نیز مورد مطالعه قرار دادند.

برای تحلیل بالینی، پژوهشگران ۴۵۰ شرکت‌کننده را به طور مساوی به سه گروه تقسیم کردند: افراد بدون دیابت، بیماران مبتلا به دیابت و بیماران مبتلا به رتینوپاتی دیابتی. ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، شاخص‌های قلبی-عروقی و متابولیک، سطح الکترولیت‌ها و نشانگرهای التهاب سیستمیک مورد ارزیابی قرار گرفت. تحلیل‌های آماری برای شناسایی عوامل مرتبط با رتینوپاتی دیابتی انجام شد و از تحلیل منحنی ویژگی عملکرد گیرنده (ROC) برای ارزیابی ارزش تشخیصی  HbA1cو منیزیم سرم استفاده گردید.

تحلیل‌ها نشان داد که سطح منیزیم سرم از گروه بدون دیابت به گروه دیابت و سپس به گروه رتینوپاتی دیابتی، کاهش تدریجی یافته است. در مقابل، ضربان قلب و میزان  HbA1cدر این سه گروه افزایش یافت.

یافته‌های کلیدی:

·  بیماران مبتلا به رتینوپاتی دیابتی نسبت به بیماران دیابتی که رتینوپاتی نداشتند، مدت زمان طولانی‌تری از بیماری دیابت را تجربه کرده بودند.

·  سطح بالاتر HbA1c با افزایش خطر رتینوپاتی دیابتی مرتبط بود، در حالی که سطح بالاتر منیزیم سرم با کاهش خطر ابتلا همراه بود.

·  در میان بیماران دیابتی، طولانی‌تر بودن مدت بیماری، فشار خون سیستولیک بالاتر و  HbA1cبالا با افزایش خطر رتینوپاتی دیابتی مرتبط بود.

·  منیزیم سرم رابطه معکوسی با بروز رتینوپاتی دیابتی نشان داد.

·  ترکیب  HbA1cبا منیزیم سرم، عملکرد تشخیصی را نسبت به استفاده از هر یک از این نشانگرها به تنهایی بهبود بخشید.

·  برای تشخیص دیابت، ارزیابی ترکیبی در نقطه برش ۰.۵۰۰، به حساسیت ۷۸.۷ درصد و ویژگی ۹۰.۰ درصد دست یافت.

·  برای رتینوپاتی دیابتی، آزمایش ترکیبی HbA1c و منیزیم در نقطه برش ۰.۴۴۱، حساسیت ۷۵.۳ درصد و ویژگی ۶۶.۰ درصد را نشان داد.

·  در آزمایش‌های حیوانی، موش‌های مبتلا به رتینوپاتی دیابتی، غلظت منیزیم کمتری در سرم و بافت شبکیه نسبت به موش‌های کنترل داشتند.

محققان خاطرنشان کردند که این یافته‌ها باید با توجه به محدودیت‌های مطالعه، از جمله طراحی مقطعی، عدم پیگیری طولانی‌مدت و نبود داده‌های مربوط به وضعیت درمانی تفسیر شوند. همچنین مطالعه به صورت دوسو کور انجام نشده و جهت رابطهٔ بین کمبود منیزیم و رتینوپاتی دیابتی هنوز به طور قطعی مشخص نشده است. برای تعیین اینکه آیا کمبود منیزیم در ایجاد آسیب شبکیه نقش دارد یا صرفاً پیامد رتینوپاتی دیابتی است، به تحقیقات بیشتری نیاز است.

در مجموع، یافته‌های این مطالعه نشان می‌دهد که کاهش منیزیم سرم با رتینوپاتی دیابتی مرتبط است، در حالی که مدت زمان دیابت و کنترل ضعیف قند خون با افزایش خطر رتینوپاتی دیابتی همراه است. ترکیب منیزیم سرم با  HbA1cممکن است اطلاعات تشخیصی بهتری نسبت به هر یک از این ‌نشانگرها به تنهایی برای رتینوپاتی دیابتی فراهم کند، هرچند انجام مطالعات آینده‌نگر برای روشن شدن مکانیسم‌های زمینه‌ای و اهمیت بالینی آن ضروری است.

منبع:

https://medicaldialogues.in/ophthalmology/news/serum-magnesium-may-improve-diabetic-retinopathy-risk-assessment-study-179150